[opowiadanie]Ashtar - nadzieja ludzkości (Strona 1 z 3)

ZAjefajne opowiadanie dużo lepsze niż te w książce do polaka

bardzo fajne opowiadanko, czekam na ciąg dalszy

Mówisz i masz ;] next part ;pp Troche mniejszy niż poprzedni, ale chyba wiele wnoszący ;]

"Taka młoda, a taka potężna" - pomyślał mroczny. - Potężna bez wątpienia. Wydawałoby się, zwykła czarodziejka. Skoro zna Odepchnięcie Śmierci, bez wątpienia zna też inne, mniej lub bardziej przydatne zaklęcia. Jest więc niezbędna, żeby dokończyć moje dzieło, a wtedy, wtedy cały świat będzie mój.

Kobieta w pospiechu wyjęła z sakwy zaokrąglony, lekko podłużny kamień. Drugą ręką kreśliła po kamieniu linie i koła, tworząc jakiś znak, może rysunek. Nakreślony symbol pozostawał na kamieniu, w postaci świetlistych linii. Następnie, mrucząc coś pod nosem, czarodziejka zaczęła rysować linie na nowo. Symbol stawał się coraz wyraźniejszy. Wreszcie elf zniecierpliwiony, spojrzał na kamień i zobaczył, że wygrawerowany na nim jest symbol człowieka wchodzącego w drzwi. Jedną nogą i ręką już był za wejściem. - Runy, pomyślał czarodziej. Czarodziejka uniosła kamień nad nimi i wyszeptała słowa zaklęcia. Kamień zajarzył się złotym blaskiem. W jednej chwili spokojne śpiące miasteczko zniknęło.

Stali teraz na polanie. Nad ich głowami rozpościerały się korony drzew. Dodając do tego, że był środek nocy, byli niewidoczni. Przez ciemność jednak nie widzieli także siebie. Czarodziej natychmiast temu zaradził, podniósł dłonie, w geście jakby trzymał coś między nimi. Z jego rąk wystrzeliła w górę świetlista kula, która zawisła nad ich głowami.

Nadchodził świt. Pierwsze promienie słońca prześwitywały między liśćmi, oświetlając małą leśna polanę. Na skraju polany, Na kamieniu siedział czarodziej. Kilka kroków od niego jego opiekunka, przechadzała się to w jedną to w drugą stronę. Czarodziejka przystanęła nagle w miejscu i zwróciła się w stronę maga: Długo na mnie czekałeś?
- Niewiele. Przybyłem na miejsce spotkania na kilka godzin przed tobą. - odparł elf
- Rozumiem. Nie zauważyłeś w miasteczku czegoś dziwnego?
- Nie bardzo wiem co masz na myśli.
- Gdy przybyłam mieszkańcy spali, czyż nie? - głośno zastanowiła się dziewczyna.
- Do czego zmierzasz? Czarodziej zmarszczył brwi. Czyżby zauważyła coś, czego on pomimo swojej ukrytej mocy  nie spostrzegł?
- Chodzi o to, że gdy pojawili się zombie, nasza walka z pewnością przykułaby uwagę wielu mieszkańców, tym bardziej, że jest to osada handlowa. Znajduje się na szlaku, ktoś na pewno załatwia interesy także w nocy. - Teraz rozumiał. Trupy nie pojawiły się znikąd. Ktoś zabił mieszkańców i ożywił ich, tworząc swego rodzaju armię.
- Ale skoro to prawda, to znaczy, że...
- To znaczy, że jakiś nekromanta wdarł się do miasta. I bez wątpienia knuje coś złego.

terazz wyjaśnienia do części 1:
@krzysiek21 To jest elf ;]
@Fylyp Ale to headshot z multikillem ;]

@edit Tu również pozmieniałem lekko treść, aby czytało się przyjemniej ofc ;d

Ostatnio edytowany przez Yaiba (2009-02-15 10:53:04)

http://www.szybcyiwsciekli.wp.pl/?u=910878  <-- zapraszam do gry

Daje więc kolejną część:

W tym samym czasie Mroczny przechadzał się po kamiennym placu. Tutaj. - Pomyślał. - Tutaj osiądę. To miasto, niegdyś wspaniała handlowa potęga, będzie teraz stolicą zła. A gdy moje plany się ziszczą, cały świat zginie  pod naporem moich armii nieumarłych. Ktoś jednak wie o moich planach, a na zdradzenie swojej działalności jest jeszcze za wcześnie. Magnotosie! -zawołał. Przed nim zmaterializował się człowiek, a raczej coś co na pierwszy rzut oka wyglądało jak człowiek. Był to mężczyzna, wysoki, potężnie zbudowany. Twarz poznaczoną miał dziesiątkami blizn, od różnego rodzaju cięć i strzał. Odziany był jedynie w czarny płaszcz. Nie był to jednak zwykły płaszcz. Spływał on z właściciela tak, jakby był cały mokry. Żadna kropla nie dotknęła jednak ziemi. – Tak, panie? - odezwał się przywołany sługa. Mroczny, wystawił rękę przed siebie, jakby oczekiwał, aż ten drugi coś na nią położy. Zamiast tego, nad ręką zmaterializowała się szklana kula, wielkości pięści.
W kuli pojawiły się dwie postacie, siedzące na skraju polany w pobliskim lesie.
- Zajmij się nimi, tylko dokładnie. I pamiętaj, jej moc nie może umknąć. Jest dla nas niezwykle ważna. Musisz ją zdobyć.
- Jak rozkażesz panie. - Lejąca się postać okręciła się na pięcie, po czym przeszła parę kroków i zniknęła, pozostawiając po sobie na ziemi czarną plamę, która natychmiast wsiąkła.

Słońce chyliło się ku zachodowi. Ostatnie jego promienie przebijały się przez gęste gałęzie wysokich drzew. Człowiek wraz z elfem, szli powolnym, niepewnym krokiem rozglądając się w około. Choć las był niezwykle cichy, woleli uważać. Już raz zostali zaskoczeni. Była to sytuacja, której elf nie mógł sobie wybaczyć. Czyżby jego zmysły zawiodły? Armia nieumarłych mogła być ostatnimi, których widziałby za życia. Przeklinając się w duchu za to niedopatrzenie, szedł w milczeniu tuż obok czarodziejki. Ona zaś od dłuższego czasu bacznie mu się przyglądała. Nie mogąc oprzeć się wrażeniu, że kobieta, ma zamiar coś mu powiedzieć, zapytał. – O co chodzi?
- Chciałabym wiedzieć, jaka jest twoja misja, skoro ktoś wysłał armię trupów, aby pokrzyżować twoje plany? – Sam chciałbym to wiedzieć. Po co rada wysłała po mnie potężną czarodziejkę?
- Co masz na myśli mówiąc potężną? – zapytała, udając zdziwienie.
- Dobrze wiesz. Znasz jedno z najbardziej zaawansowanych zaklęć, jakie znane są światu. Wyrzucił z siebie elf. Dość już miał tego, że ukrywała przed nim swą prawdziwą moc. Jakie jeszcze ma tajemnice?
– Spostrzegawczy jesteś. Znasz się na magii. Przejrzałam twoje myśli. Gdybyś nie znał się na magii, odczytałabym je bez problemu.
– Dobrze. Zakończmy to. Straciliśmy zapasy i środek transportu. Dojście pieszo do Kal’madas zajmie nam kilka dni. Jeśli…
- Jeśli co? – przerwała mu wpół zdania, czarodziejka.
- Jeśli wszystko pójdzie po naszej myśli. – Dokończył elf.

Słonce zaszło, i mrok wypełnił przestrzeń w tej części krainy. Nie mając żadnych zapasów czarodziejka wyczarowała ognisko i usiadła przy nim, wyciągając ręce w stronę ognia.
- Słuchaj, do celu naszej podróży długa droga. Ustalmy jedno. Żadnych tajemnic, zgoda?
- Zgoda, niech tak będzie. - odpowiedziała kobieta, nie odrywając wzroku od roztańczonych płomieni ogniska.
Elf nie miał dotąd czasu, aby przyjrzeć się swojej towarzyszce. Teraz, zauważył jednak że jest ona piękna. Prawie tak jak elfie kobiety. Szybko jednak przestał jej się przyglądać, w obawie że w końcu to zauważy. Ułożył się przy ognisku i prawie natychmiast zasnął.

jak będzie dalej pozytywnie odbierane, to zamieszczę kolejną część ;]

Ostatnio edytowany przez Yaiba (2009-08-27 10:57:36)

http://www.szybcyiwsciekli.wp.pl/?u=910878  <-- zapraszam do gry

zamieszczaj!to się robi naprawde coraz ciekawsze

PS jak napiszesz całą książke to na 100% ją kupie.

"Przez 8 lat ta sama gra kurw@ tylko o innym tytule[...]Bobby Kotick, proszę Cię, wprowadź abonament do tej gry. Żeby nikt w nią nie grał" - Rojo o serii Call of Duty

to wcale nie było nudniejsze od poprednich fragmentów czekam do jutra na koejną część.

"Przez 8 lat ta sama gra kurw@ tylko o innym tytule[...]Bobby Kotick, proszę Cię, wprowadź abonament do tej gry. Żeby nikt w nią nie grał" - Rojo o serii Call of Duty

Właśnie ja pisze to dlatego, bo zawsze marzyłem żeby wydać książkę ale pieniędzy na to nie mam. Wszystko tworzę na żywioł. Pierwsze 3 części tworzyłem pół roku temu, a potem czasu nie było, a jak był to nie było weny, a teraz tak nagle jest to pisze dalej. Jutro tego parta z mrocznym dam i potem muszę pisać dalej ;]

Znacie może jakieś wydawnictwa, chętne do wydawania książek, debiutantów?

@edit Zapomniałbym. Dzięki za poparcie itd ;] To motywuje

Ostatnio edytowany przez Yaiba (2009-02-16 09:20:14)

http://www.szybcyiwsciekli.wp.pl/?u=910878  <-- zapraszam do gry

Tak jak obiecałem dzisiaj fragmencik z mrocznym i może jeszcze potem wrzucę fragment z dużą dawką akcji ;d

Mroczny stał na szczycie wieży, spoglądając w dół, przez obłoki chmur. Wpatrywał się w  niewielką górę, stojącą samotnie nieopodal lasu.. Krypta – pomyślał. Odwrócił się i zszedł schodami w dół. Znajdował się teraz w okrągłej sali. Przy ścianach stały szafki i stoły, pokryte najróżniejszymi zwojami, słojami i księgami. Pośrodku sali wyrastał z ziemi kamienny piedestał, którego brzegi pokrywały dziwne, niezrozumiałe znaki i symbole. Na podłodze jaśniał jakis symbol, wymalowany na czerwono, zapewne krwią. Nekromanta podszedł do jednej z półek i wziął z niej coś co przypominało oko, oraz fiolkę zielonej substancji. Podszedł do piedestału i  położył na nim oko podobny produkt, wylewając nań zawartość fiolki. Buchnął zielony dym. Powietrze przeszył potworny zapach zgnilizny, który nie zrobił wrażenia na człowieku. Symbol na podłodze rozżarzył się, jak gdyby utworzony był z tysięcy małych, płonących węgielków. Naprzeciw mrocznego pojawiła się zielona postać. Była niska, miała zielonkawą skórę i długie szpiczaste uszy. Był to goblin.
Rozejrzał się po Sali, po czym dostrzegł swego pana i pokłonił się tak nisko jak tylko mógł.
- Jakie twe rozkazy mistrzu? – zaskrzeczała kreatura.
- Pójdziesz ze mną, i otworzysz dla mnie pewne drzwi. – wyszeptał czarodziej.
- Bum, bum, bum! – wykrzyknął uradowany stwór swym skrzeczącym głosem.
Ruszyli po schodach w dół, by w końcu wydostać się z wieży. Krocząc pomiędzy zgliszczami dawnego ludzkiego osiedla, a początkami swojej nowej stolicy zła, mroczny myślał tylko o tym co czeka go w krypcie.

Comment plax

Napisałem do redakcji i polecono mi poszukać na necie. Ponoć wydawnictwa nie lubią jak się je w taki sposób reklamuje ;d Szukałem ale nie znalazłem wydawnictw chętnych do współpracy, zajmujących się fantasy. Może wy coś znajdziecie??

Ostatnio edytowany przez Yaiba (2009-08-27 10:59:12)

http://www.szybcyiwsciekli.wp.pl/?u=910878  <-- zapraszam do gry

ok, jako że strasznie się niecierpliwię na wasze komentarze i oceny to zamieszczam ostatni z napisanych już fragmentów. Resztę będe pisał w wolnych chwilach, lub weekendy, bo nauki dużo mam ;d

    Po wielu godzinach żmudnej wędrówki, wyszli w końcu z gąszczy krzaków i drzew. Stali teraz na zachodnim skraju lasu. Czekała ich długa droga. Ruszyli powolnym krokiem przed siebie. Wkrótce znaleźli się na wzgórzu i ujrzeli przed sobą małą rzeczkę.
-    Musimy uzupełnić zapasy wody.  – powiedział elf.
-    Dobrze, ale musimy przyśpieszyć kroku. Chcę żebyśmy doszli do Kal’madas najpóźniej jutro.  – odrzekła kobieta.
Mężczyzna przytaknął głową i podszedł do wody. Pochylił się i napił kilka łyków. Następnie wyciągnął spod płaszcza skórzaną manierkę i napełnił wodą. Starannie zakręcił i schował. Podniósł się z ziemi i spojrzał na swoją towarzyszkę. Ta stała na wzgórzu gotowa do marszu. Zaczął iść w jej stronę. Był już w połowie drogi, gdy na niebie skotłowały się ciemnie chmury. Zaczął padać rzęsisty deszcz. Widoczność była znikoma i ledwo dostrzegał kobietę. Był już dostatecznie blisko by móc z nią porozmawiać, ale wtedy w ziemię między nimi uderzył piorun. Pojawiła się czarna chmura dymu, która powoli opadła. W miejscu uderzenia błyskawicy stała teraz wysoka postać odziana w lejący się płaszcz. Elf zareagował instynktownie. Wyciągnął sztylet przed siebie i spytał:
-    Kim jesteś nieznajomy?
-    Me imię brzmi Magnotos. Jestem jednym z wielu sług mrocznego. Wypełniam jego rozkazy, a wolą jego jest byście zginęli tu i teraz. Powiedział demon po czym zaśmiał się przeraźliwie. Tym razem to kobieta spytała - kimże jest twój pan, że ma moc panowania nad demonami?
-    Mój pan jest władcą zła, a wkrótce całego tego świata. Jego legiony zmiotą was z tych krain raz na zawsze. Jego imię jest okryte tajemnicą. Każdy kto je wypowie sprowadzi na siebie klątwę siedmiu demonów, którą on sam stworzył. Oto, kim jest mój pan. A teraz dość rozmowy, przybyłem tu by was zniszczyć.
Niebo rozjarzyło się od tysięcy błyskawic. Demon klęknął i złapał się rękami za głowę. Z jego ust wydarł się jęk niewyobrażalnego bólu. Chwilę potem wstał i uśmiechnął się. Był teraz dużo wyższy, z jego głowy wyrosły rogi. Oczy zapłonęły żywym ogniem. Palce wydłużyły się i zakrzywiły w pazury. W prawej ręce zmaterializował się topór wielki jak drzewo. Demon chwycił broń oburącz i wziął potężny zamach. Uderzył. Ostrze ze świstem przecięło powietrze i wbiło się w ziemię gdzie jeszcze przed chwilą stała dziewczyna. Teraz leżała na ziemi kilka kroków dalej. Obok niej leżał elf, ale już podnosił się i biegł na demona.     W biegu rozważył wszystkie możliwości ataku i wybrał tę, która wydawała się najlepsza. Schylił się by uniknąć oberwania toporem, uskoczył do przodu by nie zostać złapanym przez ogromną rękę i wybił się w powietrze od kolana demona. Poszybował w górę i gdy znajdował się na wysokości jego twarzy wbił sztylet w prawe oko. Ogień zgasł, a z pustego oczodołu pociekła czarna maź. Potwór zawył przeraźliwie i wypuścił z ręki topór. Jedną ręką trzymając się za ranę, drugą wyciągnął ku niebu. Potężna błyskawica strzeliła prosto w niego, przeszywając całe ciało. Chwilę potem już go nie było. Na ziemi pozostał topór, który zniknął tak szybko jak jego właściciel. – Musimy uciekać, zaraz może wrócić cały legion. – wykrzyknął wojownik, mknąc w stronę swojej towarzyszki. Pomógł jej wstać i ruszył na zachód, ku zachodzącemu słońcu. Słońce zachodzi? Walka musiała więc trwać kilka godzin. – pomyślała kobieta, po czym pobiegła za elfem.

Napisałem to dzisiaj rano, bo do szkoły nie poszedłem Tylko komnetujcie coś proszę a nie tylko maciek

@down, no tak, ale mało osób i wychodzi na to że co 3 post jest mój i potem będzie że nabijasz itd...

Ostatnio edytowany przez Yaiba (2009-08-27 11:00:17)

http://www.szybcyiwsciekli.wp.pl/?u=910878  <-- zapraszam do gry

Fajne 5/5 miejmy nadzieje że przez nauke nie stracisz weny

i szkoda że teraz będziesz pisał troche żadziej.

"Przez 8 lat ta sama gra kurw@ tylko o innym tytule[...]Bobby Kotick, proszę Cię, wprowadź abonament do tej gry. Żeby nikt w nią nie grał" - Rojo o serii Call of Duty

Kurcze ja też chciałem kiedyś napisac książke Nawet miałem dość dużo pomysłów ale nigdy nie wiedziale jak dobrze zacząć i sobie odpuściłem. Teraz wiem że dobrze robiłem bo przy tobie Yaiba wymiękam